دخوشحالۍ ورځ يې په غم بدله كړه

ليكوال : رحمت الله « رحمت »

ژوند ټول په خوارۍ او غرېبۍ ورباندي تېر سو ، ټول عمر د بل همسايه و ، ښه راستمن سړي و، يو وزري و، يوه يې نه دوې كېدې هغه دچا خبره ديوه لاسه ټك نه خيژي دوه درې بچي يې لا دمخه مړه سوي وو، اوس يې داوروستي زوي " ګلاب " ځوانۍ ته نيژدې سوي ولاس يې په سپك و.

دادمحمد اكا به هر وخت نصيحت ورته كاوه زويه دبې ځايه كارواو بې سره همځولو څخه ځان ګوره خداي ﷻ مه كړه چي يوه بده راته پېښه نه سي وايم دبدو خلګو څخه همېشه بد پېښېږي ، ماددې كلي دهر سړي خدمت كړي دي په توره شپه مي يا نه ده ورته كړې . وايم خپل وس مي نه دي ځني سپمولي ته به خپلو كاروته پام كوې اوبله خبره داده چي ستا لپاره مي يو كار په نيت كي دي بيا به يې درته ووايم .

ګلاب هم ډېر ځيرك زلمي و ، سهار وختي به يې دملا صاحب څخه سبق واخيستي بيا به نو ټوله ورځ دپلار سره دمځكي په كار واخته و. په ټول كلي كي يې ښه نوم درلودي مازديګر يې همځولي " زرين " ګيله ځني وكړه : داڅنګه انډيوالي ده چي زه دي نه يم خبر كړي او ټول كلي خبر دي . چي پلار دي " زرلښته " درغواړي ګلاب چي پر هوارپټو څنګ وهلي و راپورته سو او ويې ويل : ښه ته هم خبر سوي يې ياره زه شرمېدم نه مي شواي درته ويلاي زه هم برايي ماښام خبر سوم پرون دورځي مي پلاريوه خبره راته كړې وه خو سرمي نه و په خلاص.

ماښام چي مي پلار مورته داقصه كوله نو زه هم پوه شوم ، چي پلار مي ولي دڅه مودې څخه پرځان تنګي راوستلې وه .

نور خو پرېږده زموږ دخوراك غنم او دلاندي پسه يې لا خرڅ كړ .بس دمسكين همداژوند دي چي دكوزدې او واده لپاره به دغاړي كالي خرڅوي دمړو او سرمايه دارو خلګو په ودو او ښاديو كي څنګه هشت ومشُت وي څنګه ټكان او اتڼونه وي .

" زرين " چي دانډيوال ګلاب خبرو وسو هيڅ جواب ورسره نه و، صرف دومره يې ورته وويل چي : دټكانو لپاره خو ما دادي ډكه توپنچه رااخيستې ده چي صبا دي دسملان راوړل كيږي ټكان به په وكړو او يوڅه دجېب خرڅه مي هم درله برابره كړې ده دغه مي په وس و.

ګلاب كه له يوې خوا سبا دخپلي كوزدې خوشحالي لرله خو دبلي خوا دې ته حيران و ،چي په تش لاس په دغه دولور غاړه څنګه باسي او څنګه به يې اداكوي په دغو چورتو او فكرو كي خوشحالي ځني هېره وه پټو يې ټك واهه زرين ته يې وويل :

ستا يې كور ودان مګر په دې سرنه سره رسيږي سبا به ټوله ورځ راسره تېروې اوس ناوخته دي كور ته به څوك راته ګوري .

سهار چي دڅلورو كسانو مركې دګلاب دكوزدې دسملان راورسول ، زرين توپنچه په لاس د ټكانو وار ته انتظار و، يو ناڅاپه ګوته دماشې سره ولګېده او ټك سو مخامخ ګولۍ دګلاب پر زړه ولګېده او دګلاب پرمځكه راچپه سو نارې او چغي سوې چي ګلاب مړ شو ، خلګ سره راورسېدل ګوري چي ګلاب لكه داختر پسه په خپلو وينو كي سور پروت دي او آخري ساه يې خيژي . ښادي په غم بدله سوه بس دمسكين دكور خوشحالي وه لږ ګړۍ وه دخلګو سترګي له اوښكو ډكي سوې او دايې ويل : دادمحمد اكا ته دي خداي ﷻ دزړه صبر وركړي دغه يو زوي يې وهغه هم دمرګ په كار شو بيا پرداسي ځواني او دكوزدې په ورځ بس هغه دچا خبره"د خداي ﷻ دوستان ډېرزهېريږي " ګلاب مسكين چي يې خاورو ته وسپاري ، تردعا ګويي وروسته دكلي يو سپين ږيري لعل محمد اكا خلګو ته وويل : واورئ خلګو بيا كه دچا زوي پيداشي يا كوزده يا واده وي بيا به دغه دغم ټكان نه كوئ وموليدل چي دخوشحالۍ ورځ يې په غم بدله كړه .