ليكوال ډاكټر محمدشفيق سنزرخيل

٫٫٫

افسانه

٫٫٫

دطوطي خان وصيت

٫٫٫

دژوند شپي او ورځي دي چي تيريږي او طوطي خان هم له نيستۍ سره مخامخ دئ او نيستۍ دطوطي خان كره بيخي پاخه اړولي دي خو طوطي خان هم هغه سړئ دئ چي هيڅ كله هم ماته نه مني٫ او دخپل مرام او مقصد لپاره هرهغه څه كوي كوم چي دده وس او توان وي دطوطي خان مياستنئ معاش او يا تنخواه بيخي لږ وه كه به يې كله لاس كې وغزاوه معني دا چي لږ څه بد خرڅي به ځني وشوه نو دئ به بيا ډير پريشانه ووخو طوطي خان او ډيرو هغو كسانو چي څړه به وو په يوه هوټل كې ډوډۍ خوړله او بيا به يې چي كله معاش يا په بله معني كښې تنخواه واخيستله نو هغه دهوټل مالك چي به څه ليكلي وو دي به هغه روپۍ خامخا وركولي٫ بله پكښې نه وه خو بله بيا داچي هغه خوراك او څښاك به معياري نه ووبس دي هم شپي سبا كولي٫ دلته په ښار كښې داسي ډير هوټلان وو چي هم دهغه رنګه كارو بار به يې كاوه٫ ا وخلګوته يې ډوډۍ خواړه په پور وركول او بيا به يې دمياشتې پر سر حساب ورسره كاوه٫ دهوټل مالك به لږ څه زياتي كلدارې ورپسي وليكلي او په هغوي كښې بيا طوطي خان او دهغه نورو انډيوالانو هيڅ كله چرت نه واهه٫ ځكه ددوي عزت يې ساتلئ ووبله بيا داچي دهوټلانو دمالكانو په مينځ كښې به هم مقابله وه دنورو هوټلانو مالكانو به دا هڅه كوله چي دا نور كسان وځانته راكش كړي او خپل ګيراكان ډير كړي٫ دلته طوطي خان هم دمهر ګل خان په هوټل كي دېره وو٫ كه څه هم مهر ګل خان آكا ډير خيرك سړئ وو او ټول وخت يې په دغه كار كښې راتېر كړئ ووښي پستي او خوږي خبري يې زده وي خو دلته چي دهوټلانو دمالكانو په مينځ كښې مقابله ديره زياته شوه نو ده هم لږ څه نرمي اختيار كړه٫ او دډوډۍ وپوروړيو ته يې خاص په تريو تندي خبره نه كوله هغه داسي نه چي داخلګ هم راڅخه ولاړسي بيا به دا دوكانداري پر چا كوم او آخر به دا خلګ وايې چي چي ګوره دادئ مهر ګل هم ډيواله سو٫ څومره دپيغور خبره ده٫ يه راسه پر زړه يې تيروه٫ كه څه هم دتاوان كار خو دئ نو سهو به يې٫ خو كله كله به مهر خان داسي ترژبه لاندې ورته وويل لاكن چا دده پر خبرو غوږ نه نيوه٫ كله كله به يې داسي هم وويل چي ملايان وايي چي څوك دچا پور نه وركوي نو دقيامت په ورځ به ډيره سخته سزا وويني خو دا خبري به هغو خلكو بيا په تېره طوطي خان تر غوږو تېرې كړلې او څه چرت به يې نه پكښې واهه او بيا به يې له بلې خوا قصه راشنه كړه او مهر خان به يې پر ځان باندي حيران كړلئ٫ بس دژوند شپي او ورځي تيريدلي چا هم پكي چرت نه واهه او نه بيا په تيره طوطي خان روپۍ نه وركولي او حيران وو چي په دغه بې بخته طوطي خان څه وكړي اوس كه يې له هوټل څخه پسې واخلم نو بيا دخداي جهان سپكي سپوري خبري راپسي كوي او ددنيا جهان مخ تورن به لا هم زه يم٫ او اوس خو دادئ چي راځي او تر لاس مې لاندې دئ لاكن بيا خو به يې په مياشتو كلووالله كه ووينم او نه دئ په والله كه ځان راباندې پيښ كړي

ځه ګذاره به كوو كېداي سي خداي يې پر زړه درحم اوبه توي كړي او زما روپۍ راكړي او كه اوس نيمي روپۍ وراېله هم كړم نو كېداي سي چي بيا دافكر او خيال وكړي چي مهرګل دوكه او خيانت راسره وكړلئ داپوره نيمي روپۍ به يې نو څنګه را اېله كولې كه څه هم زما پكي تاوان نشته خو كله چي به مهر ګل طوطي خان وليدئ نو پر زړه به يې اور بل سو لاكن مجبوره وو چي ږغ يې نه سواي كولاي او هر څه يې پر زړه تيرول ٫ او طوطي خان ګردسره په خبره ځان نه پوه كاوه او داسي برېښېده لكه دا چي دطوطي خان خپل هوټل وي ګواكي له طوطي خان سره ګډاو شريك وي٫ دډيرو نابلده كسانو به دا خيال وو چي طوطي خان دمهر ګل يو څه دئ٫ لاكن دمهر ګل په زړه يو خداي خبر وو مهرګل خان په څوڅوواره ورته وويل٫ لاكن طوطي خان نه خبره اورېدله او نه يې غوږ درلودلئ او بيا به يې اسي واړه واړه وخندل او ورته وبه مسېدئ ٫ مهر ګل خان ډير صبر وكړلئ٫ بله ورځ چي طوطي خان بيا راغلئ نو مهرګل آكا داسي چي كله له بله يوه سړي سره په خبرو لګيا وو او ډي ر په خواږه لاكن دزړه له درده څه ورته وويل چي هغه بله ورځ ملا امام صيب او فرمايل چي څوك دچا پورنه وركوي هغه پوروړئ سړئ به په هغه جهان دهغه بل چا خر وي او دقيامت په هغه سخته ورځ به سپارلي باندې كوي٫ او ګوره څوني خوند به كوي نو مهر ګل خان دا فكر وكړلئ چي طوطي خان خو هم آخر زوي مړئ پښتون دئ لږ څه به په خره كښې راسي كېداي سي چي څه لږ څه شرم او حيا به ورته ودري٫ هلته طوطي خان هم پوه سو چي ياره مهرګل خانه ستا مطلب روپۍ دي او غواړې يه اېله كوې يه نه؟خو هلته به مهرګل خان داسي په كټ كټ وخندل او شا او خوابه يې ځله وكتل چي ګوره اسي هم كېداي سي او دابه نو څنګه وي؟خو دمهرګل اصل مطلب داوو چي دا خبري طوطي خان واوري او هلته په همدغه وخت كي طوطي خان هم ناست وو او دا خبري يه ښه په غوږو سره اوريدلې او پوه سوئ چي ياره مهر خانه ته خو كلداري غواړې داخو له ماسره نسته او نه به يې په لاس كي سره واړوي ځكه خو دا څه آسانه خبره مه لوله٫ خو هلته مهر ګل وخپلو خبروته دوام وركړئ وو نو له ليري كونج څخه طوطي خان پر ږغ ګړئ چي اوو مهرګل آكا روپۍ مه غواړه په آيه جهان دې هم خر يم دآخيرت خبره خو لا ليري ده هلته خو به الله پاك راسره حساب كوي ستا وسپارلي ته ګوره چي خلاص سو؟ كله چي دطوطي خان دا خبره هلته په هوټل كي ناستو خلګو واوريدله نو ټولو ته خندا ورغله او ړومبئ خو دهر چا داشك وو چي دا سړئ به نو څوك وي ؟او دمهر ګل وچا ته اشاره ده ورسته خبره سپينه سوله اوس نو طوطي خان پوه سو چي مهرګل دې نه پريږدي او اوس نو كېداي سي چي بې شرمي درسره وكړي او درسره لاس او ګريوان سي اوس نو٫ دده دصبر پيمانه ډكه سوګي ده نور څه نه پكي ځائيږي نو يه بيا يوه منصوبه تياره كړله هغه دا چي دابل سهار چي كله طوطي خان وهوټل ته راننوتئ نو داسي لږ څه زګېروئ يې تلئ او دهوټل ودېواله ته يې څنګ وواهه او كله كله به يې داسي اوږده سا وكښله او دده مطلب دا وو چي مهر ګل وځان ته متوجه كړي چي ګواه طوطي خان ناروغه دئ او دپور غوښتلو تقاضا دې نوره نه كوي خو هلته مهرګل خان دسترګو تر بېخو ورته كتل چي ياره دا زوي مړئ خو هم ناجوړه دئ داسي نه چي دئ مړ او زما كلداري تاواني سي خو دهوټل ومزدور ته زر تر زره يوه چاينكه چاي وركړې او اشاره يې ورته وكړه چي دا وطوطي خان ته كښېږده هغه هم هغسي وكړل خو طوطي خان نورهم زګېروئ شروع كړلئ هم په دغه حال كي دمنصوبې مطابق يو بل سړئ وراننوتئ او له طوطي خان سره يې حال او احوال وكړلئ او ورته ويې ويل چي طوطي ماما خير خو دئ چي داسي په عذاب يې طوطي خان ورته وويل چي بس نازك حانه نور مه خوند نسته كه مړسوم دخان نيكه په ادېره كي به مو ښخوې په خپل لاس او ته داسي وكړه قلم او كاغذ راواخله اوزما وصيت وليكه ځما حتما پر خلګو ډيري روپۍ باندي دي دا اوليكه نو طوطي ځان دخپل وصيت په انداز كې دهغو خلګو دنومونو يو لوي ليك لړ ٫ فهرست ٫ تيار كړلئ او داسي څرګنده سوله چي دطوطي خان پر خلګو روپۍ باندې دياو په ده ليك كي د مهرګل خان نوم هم وو ګواكي دطوطي خان لس زره كالداري امانتا ورسره پرتي دي٫ هلته مهرګل خان چي دا خبره واوريدله نو بيخي حيران سو ولې چي ياره اوس نو څه په كوې كه طوطي خان مړ سوئ زه به دا روپۍ له كومه لوري وركومه كه څه هم دئ لا زما قرض داره دئ او زما روپۍ نه راكوي په دغه حال كي طوطي خان يوه لويه اوږده سا وكښله او پر نازك خان يې ږغ كړئ چي درځه ما دسِول ډاكټر ته بوزه كېداي سي چي مړ سم ته خو به راسره يې اوسره سم به مي كړې هلته مهر خان نور هم حيران سوئ چي كله طوطي خان هغه دوصيت كاغذ دمخ په جيب كښې كښېښوولئ نو مهرګل فكر وكړلئ كه طوطي خان واقعا مړ سولئ زه به څه كوم او داروپۍ به له كومه خوا وركوم ځكه خو دمړي وصيت دقانون او رواج مطابق بيخي افضله وي هلته په دغه خوابدي اوپريشاني كي په چوله كښې چاينكي ځيني واوښتلي او خړ خوپ جوړ سولئ او نن سهار مهرګل خان بيخي ډير وارخطا وئ او حيران وو چي څه وكړي؟

په دغه حال كي يې فكر وكړئ چي ياره دشا له خوا پسي ورسه يو زاري منت ورته وكړه او ليكلي روپۍ بيرته په خرابي كړه داسي نه چي بر كور ده غم در جوړ كړي داسړئ هم ديو ځاي څخه حال لري په غضب به دې اخته كړي خو سمدلاسه يې ويوه مزدور ته وويل چي پر هوټل پام كوه زه ورځم هغه طوطي خان بيځي ډير ناجوړه وو چي حال او احوال يې وكړم دلته ناست خلګ هم بيخي حيران سول چي نن څنګه مهرګل دهوټل چوله اېله كړه ده خو دمور په مرګ هم چوله نه ده پرې اېښي دا څه حال او احوال دئ خو هلته مهرګل هم په منډه منډه ورغلئ او طوطي خان او نازك دواړه روان وو كله چي نازك خان محسوسه كړه چي دشا له خوا څوك راپسي دي نويې مخ را وګرځاوو هغه مهرګل خان وو دلته بيا نازك خان وطوطي خان ته لږ څه اشاره وكړه چي هغه زوي مړئ خو راپسي دئ نو طوطي خان بيا زګېروئ پيل كړئ او لږ ساعت وروسته هلته يه ونازك خان ته داسي اشاره وكړه چي ګواكي كښينه او زه ستړئ يم او په عذاب يم كله چي مهرګل خان ورنزدې سولئ نوطوطي خان پر جېب ټينګ لاس ونيولئ چي دا وصيت نامه نه راڅخه واخلي او مهرګل پوه سو چي دا خو واقعي ناجوړه ده داسي نه سي دا اوس دستي مړ سي زما خويه كور راخراب كړئ زه به څه كوم؟اوچي كله ښه نزدې ورغلي نو يه فكر وكړلئ چي راسه منت او زاري ورته وكړه ګوندي پر زړه يې درحم او به تيري سي او داليك بيرته صفا كړي نور نو دئ پو سو او كار يې نو مهرګل خان سمدلاسه منت او زاري ورته وكړله چي وروره طوطي خانه تا خو ګرد عمر زما ښورواوي خوړلي او چايي دي چښلي او ته لا زما پوروړئ يې بس ما هر څه در بخښلي دي په دنيا او آخرت يې لا هم نه درڅخه غواړم بس دغه ليكلګي په ماپسي دالس زره كلداري بيرته خرابي كړه په دغه حال كي مهرګل خان لږ څه په زړغوني غوندي سوئ دطوطي خان كار وسولئ نورنو څه غواړې اومهرګل خان يو وار بيا له ژړا څخه شين ولاړلئ او وطوطي خان ته يې بيا بخشنه وكړله وروسته طوطي خان ورته وويل چي ستا نو بر ما دڅه روپۍ باندي دي ګرد كال دي اېله توري اوبه راكولي او نه د ډوډۍ خوند وو اونه چايي دخوند وي خير خو جوړ به نه سم كه جوړ سوم بيا به بل هوټل ته ځم او دا خلګ به ټوله راسره بيايم دلته مهرګل خان نور حيران سولئ چي اوس به څه كوي؟ خو هغه هم پو سوئ چي كېاي سي دا طوطي خان مړسي او زما بيا ځان ځني خلاص شياو هلته طوطي خان هم پوسوئ چي ياره كار دې وسوئ بس خير دئ اوس يې هغه ليكلئ ليك را واخيست او ونازك ته يې وويل چي ياره تهګواه اوسه زما او دمهرګل خان معامله صفا سوه٫ او دا خبره ددې كاغذ دابله خوا وليكه او مهرګل خان داوښكو ډكو سترګوورمزدې سوي او هغه يې لاس ليك كړئ چي زما او طوطي خان يو پر بل هيڅ پور نسته دلته نو طوطي خان بيا ونازك خان ته ږغ كړئ چي ما ولياړ كړه او روغتون ته مه بوزه خو مهرګل فكر وكړئ او بيرته وراغبرګ سوئ چي ياره طوطي خانه الله دې جوړكړه كه څه هم دا خبره يې له زړه څخه نه كوله او ورته يې وويل چي دا خلګ نورو هوټلانوته مه بيايه ستا ډوډۍ او چايي به زياته بې پېسو وي خو طوطي خان او نازك په هغه بله كوڅه جاروتل او مهرګل خان بيرته خپل هوټل ته راغلئ او بيا هلته خلګو دده وزهيره بڼه ته كتل او حيران وو چي څه خو سوي دي٫ دادئ دمره په زړه زهير دئ

په درناوي

ډاكټر محمدشفيق سنزرخيل

سهيلي پښتونخوا مسلم باغ