۴۱

تا په سيوري كي ځان پټ كړي دي ٫ اې زما ګرانه ٫ ته چيري

دټولو تر شا ولاړ يې ؟ دوي تا ټېلوهي ٫ ستا له څنګه دخاورو پر ډك سړك باندي تېريږي ٫ او ستا هيڅ خيال نه ساتي ٫ زهدلته له څو ګړيو راهيسي نذرونه په لاس انتظار كومه ٫ لاروي تېريږي او يو يو ګل له ما نه اخلي اوس نژدې ده چې ټوكرۍ تشه سي ٫ دګهيځ وخت تېر سو اودغرمې هم دماښام په سيوري كي زما سترګي له خوبه پټي پټي كيږي هرڅوك خپلو كوروته ځي ما ويني راباندي خاندي او ما محجوبوي ٫ زه دګدا ګري نجيلۍ په شان پلو پر مخ ناسته يم او كله چي دوي ما وپوښتي چي زه څه غواړم ؟ نو زه سترګي كښته واچوم او هغو ته هيڅ ځواب نه وركوم ٫ آه ٫ رښتيا هم زه هغو ته داكله ويلاي سم چي زه تا ته انتظار لرم ٫ تا دراتلو وعده كړې ده ٫ زه له شرمه څنګه ويلاي سم چي زه بې له دې غربته نورڅه جهيز ٫ دوركولو ٫ له پاره نه لرم ٫ آه ٫ ما داغرور دخپل زړه په كومي پټ كړي دي ٫ زه پر وښو ناسته آسمان ته ګورم ٫ ستا ناڅاپه راتګ په ډېر شان او شوكت په خوب كي وينم چي ټولي روڼا وي په ځلېږي ٫ ستا دبګۍ زرين بيرغ رپيږي ٫ ټول وګړي حيران ولاړ ګوري چي ته راكوز سې زما لوري ته راځې ددې لپاره چي ما له ځمكي پورته كړې ٫ او يوې داسي بېوزلي نجلۍ ته دخپل څنګ سره دكښيناستو ځاي وركړې چي له شرم او نخوته داسي رپيږي لكه دوني پاڼه چي نسيم رپوي ٫ خو وخت تېريږي او تر اوسه لا ستا دبګۍ دارابو آواز نسته ٫ ډېر دبرم او خوښۍ جلوسونه له خپلو سحر كاريو سره تېر سول ٫ آيا ته به هم هغه يې چي دټولو تر شا په يو سيوري كي پټه خوله ولاړيې ؟ او زه به همدغه يم چي ستا په انتظار كي به ژاړم او په نا كامو آرزوګانو به خپل زړګي ستومانه ساتم ؟

۴۲

دسهار په شنه خړه داپټه ګنګوسه وه چي موږ به په بيړۍ كي سپرېږو ٫ ځوبه ٫ يوازي ته او زه ٫ او په دنيا كي به

۴۹

ته له خپله تخته را كښته سوې ٫ او زما دجونګړي وره ته راغلې ودرېدلې ما په خپل ګوټ كي يوازي سندري ويلې زما نغمو ستا غوږونه ځان ته متوجه كړي وه ته راغلې او زما دجونګړي وره ته ودرېدلې ٫ ستا په درباركي ډير اشتادان راغونډ دي او هلته هروخت سندري وايي ٫ خو هغه سندره چي ستا پر مينه يې اغېزه وكړه ددغې نابلدې ٫ نجيلۍ ٫ ساده سندره وه ٫ دموسيقۍ له لويې دنيا څخه يو لنډ او زړه وړونكئ لحن ورسره ګډ وو تا دانعام دپاره يو ښكلي ګل را واخيست راكښته سوې راغلې زما دجونګړي په وره كي ودرېدلې ٫

۵۰

زه په كلي كي دخير غوښتلو دپاره دروازه په دروازه ګرځېدلم چي ستا زرينه ګاډۍ دځليدونكي خوب په څېر له ليري څخه راښكاره سوه او زه حيرانه پاته سوم چي دا كوم شهنشاه راغئ ؟ زما اميدونه راپاڅېدل او دا خيال مي كاوه چي اوس نو زما بدي ورځي ختمي سولې ٫ زه په انتظار كي ولاړه وم چي اوس به بې غوښتني خير راكړل سي او زما شاوخوا خاوروكي به دولت وپاشل سي ٫ په هم هغه ځاي كي چي زه ولاړه وم ٫ ګاډۍ ودرېدله تا راته ومسل او زما خا ته راكښته سوې راغلې ٫ ما داسي حس كړه چي آخر زما دژوند دخوښۍ لمحې راغلې٫ ناڅاپه تا خپل ښي لاس را اوږد كئ او پوښتنه دي وكړه چي تا ماته څه راوړي دي ؟ آه ٫ دا څه شاهانه ټوكه ده چي تا خپل لاس يوې خير غوښتونكي نجيلۍ ته دخير غوښتلو دپاره غځولي دي ؟ زه ورېږدېدم پرېشانه سوم ٫ بيا نو ما دخپلي ځولۍ څخه ورو ورو دغلې يوه حقيره دانه را وكښله او تا ته مي وړاندي كړه ٫ خو زما حيرت هغه وخت لا زيات سو چي ماښام مي خپله ځولۍ كورتشه كړه او دغلې په خواره كوټه كي مي يوه زرينه دانه وموندله ٫

ما په رټ رټ وژړله او زړه مي غوښته چي كاشكي مي خپل هرڅه تاته وړاندي كړي واي ٫

۵۱

۵۴

ما ستا څخه هيڅ ونه غوښته ٫ ما تاته خپل نوم هم ونه وايه ٫ چي ته رخصتېدلې نوزه پټه خوله ولاړه وم ٫ زه دهغه څا پر غاړه يوازي وم چي هلته دونو سيوري مثلث شكل موندلي و ٫ او ښځو خپل داوبو ډك منګي كورته وړل ٫ هغو زه ځان ته وبللم او راته وې ويل ٫ زموږ سره راځه ٫ دا ده غرمه سوه ٫ خو زه له ټنبلۍ څخه په خپل پريشانه تخيلاتو كي ډوبه سوې ولاړه وم ٫ ته چي راغلې ستا دقدمونو اواز ما وانه ورېد ٫ تا ماته په خورا غم آلودو سترګو وكاته ٫ تا چي له ماسره ورو ورو خبري كولې او په ستړي آواز دې وويل ٫ آه ٫ زه يو تږي پردېس يم ٫ زه له خپل ورځني خوبه هولكي راويښه سوم ٫ او له خپل منګي څخه مي ستا په غبرګه كي اوبه درتوي كړې ٫ دونو پاڼي زموږ پر سرو باندي رپېدلې ديوې غير مربي تاريكۍ څخه دتوري بلبلي آواز راخوت او دسړك له پېچومو څخه دبابلا دګلو وږمه پورته كېدله ٫ زه له شرمه پټه خوله ولاړه پاته سوم ٫ چي تا زما دنامه پوښتنه راڅخه وكړه ٫ واقعي ما ستا دپاره څه كي دي چي تا زه ياده كړم ؟ خو داياد چي ما ستا دتندي وركولو دپاره تاته اوبه دركولې زما دزړه سره به تل وي او په ډېر خوند به يې ساتي ٫ سهار سو ٫ ناوخته دي چڼچڼو بي خپلي سندري نوي كړې د ٫ نيم ٫ دونو پآڼي په سر رپېږي او زه ناسته تر اوسه لا په هغه فكر كي يم ٫

۵۵

ستا زړه له غمو ډك دي ٫ او سترګي دي اوس هم له خوبه دي ٫ آيا ته نه يې خبر چي ګل داغزيو په منځ كي څنګه حكومت كوي ٫ ويښ سه ٫ ويښ سه وخت خوشي مه تېروه ٫ ددې درنې لاري په پآي كي ٫ هلته لېري دتنهايي په ملك كي زما محبوب يوازي ناست دي ٫ دهغه سره ټګي مه كوه ويښ سه ويښ څه دي كه آسمانونه دغرمې دلمر له تودوخي څخه ساه په اوږو سړي ؟ څه دي كه سرو شګو دتندي څادر خپوركړي دي ؟ آيا ستا دزړه په كومي كي هيڅ مسرت نسته ؟ آيا ددرد په جاده باندي دهر قدم له آوازه يوه شيرينه نغمه نه پيدا كيږي ؟

۵۶