له ګيسه ډكه وړه ډبه وي

څومره يې كړې لوحوصله وي

دغه ډبه خو ورته وزړه ته

زړه كي درياب دعشق لمبه وي

په مينه

غزل :سيد شاه سعود

غشي لاس كې ورسره وي نشانه غواړي دا خلك
يوه پيښه په دې چم كې روزانه غواړي دا خلك

په فطرت كې يې د ناز او نزاكت خبرې نشته
په دې سيمه لوپټې هم مردانه غواړي دا خلك

د خوبونو بي منطقه تعبيرونه ورسره وي
حقيقيت طرف ته نه ځي افسانه غواړي دا خلك

نه د وران وطن كوڅو كې چا ته واي څوك سندرې
نه بيدل او نه حافظ او مولانه غواړي دا خلك

اوس به څوك وي چې د امن پسرلي به ورسره وي
اوس به چا نه تيره شوې زمانه غواړي دا خلك

فرښتې دي خو وزرې ترينه وركې دي سعوده
ګلابونه دي خو لږه خسمانه غواړي دا خلك

اهاړ

دامې ارزوده چې دژوند په تندي

يوه بې عنوانه ترانه وليكم

يوداسي كلك مزي له توريوجوړكړم

چې دښكلا وزر پرې وتړمه

څو په بدرنګوكوڅووانه لوزي

پريږدئ چې پوه شي دبدرنګو كلي

چې واړنګې څه ته وايې

پريږدئ چې تشي شي دغرونوغيږې

دلمرله زيړې ځوانۍ

هسي يې هم په سرولمبوكې سوځو

ښه دي چې ونه شي په زمكه ګلان

څودانسان له وينوپاكه نه شي

ورته ونه غواړئ دخيرباران

ښه ده چې دادسپينوستوريو رمې

له سندرمارې سپږمۍ وتريږي

ورپسي ستړيې شي نوكان ووهي

ستوني كې وچه شي دژوندسندره

له دې پخوا چې څوك بې درد يې واوري

سلګۍ سلګۍ شي زره تركې هيله

شپيلۍ يې ستړيې شي له ستړيو نغمو

مخ ترينه پټ كړي په كفن سندره

پريږدئ چې وپوهيږي ستړ انسان

دغه خوارګوټكي دابدمرغه دامورمړي انسان

چې به زخمي لاسو دبرې دڅرك ماتوي

چې دآهاړ ګرمۍ ديوې ډوډۍ په طمعه ګالي

او هغه بله مورهم وپوهيږي

چې ستومانې يې صورت اوبه اوبه كړ

چې د شيرخواربچي په خولوكې يې چوشك وركړي

اوهغه بلې وو كلنې لورته

په لاس كې دوه كيلو څټك وركړي

پريږدئ چې پوه شي چې دوۍ څه كړې دي

له خپل برخليك سره له خپله لاسه

دچاپه خولويې اعتمادكړي دي

كوم اينده ته يې مسيږي ارمان

غواړم چې پوه شي دازوي موړي خلك

چې زموږ نړۍ ته شيطانان راغلي

په سپين قميص كې دانسان په بڼه

دوينوتږي ښاماران راغلي

دانسانيت په لمن داغ لګوي

زمااوستا په نوم قومونه وزني

خپل ليوني وحشت په سراخستي

پيړۍ يې وسوې ميلتونه وژني

لابه ترڅوزموږپه غوږوكې څاڅي

د دروغجن نجات ترخې خبرې

ولې موخوښ دي دابدمرغه انسان

چې دانسان مرګ ته اټم جوړوي

يوه ورځ به دغه داټم ښاغلي

زموږپه كورونوكې ماتم جوړوي

عبدالرحمان غضري