شعر٫ رحمت زلمئ

غزل

شونډي ئي ستا تر سپين رخساره نه ځي

بې لارې خلګ دي پـــــــر لاره نه ځي

ښايي مــرتد سو لــــه مذهبه دننــــګ

سرونه ټيټ كړي خـــو تر داره نه ځي

ژونـــد مې پـــه شان دلا وارثــه مړي

چي يې هيڅوك تر ړنګ مزاره نه ځي

دمـــرګ بـــلا پـــر هر چارسو ولاړه

كليوال ښه كړي چي تر ښاره نه ځي

پښتون دوخت داسي صحراكي ولاړ

چي يې تـــر هيچاپوري ناره نه ځي

دوخت خزان زلمئ كړ داسي مايوس

چي اوس يې خيال لا تر بهاره نه ځي

رحمت زلمئ

داؤدبخت مندوخېل

غزل

چي څوك دتوروتيــــــــــــــاروكوريــــادوي

پښتون وطن ښيي كه ګــــــــــــــــوريــــادوي

ماته رايـــادسي لوټي لوټي كابــــــــــــــــــــل

چي په كوم ځاي كي څـوك لاهـــــــوريادوي

زه له دښمنه ځكــــــــــــــــــــــــــه نه وېرېږم

ماپه دعاكي خپله مـــــــــــــــــــــــوريـــادوي

زماياران زمـــاښېګړې شمــــــــــــــــــــــېري

زماخپلوان زماهرتـــــــــــــــــــــــــوريــادوي

بخته چي تـــه څوك يـــــــــــــــــادوې هركله

هغه تانه يادوي نـــــــــــــــــــــــــــــوريادوي

مينه د امـــن دګل پـــــــــــــــــــــــــانړه بخته!

ليږونكئ

رفيع الله مندوخيل

چــــــې خــوني به په خپل ځان شم ستا له غمه
خـــــــود بــــــه دم راڅـــــخه وګــــاږي تـــردمـه
لا مـــــــې نـــــــه دي ستا په مينه كې چار سمه
زر بـــــه پـــــريــــوځـــي داديـــوال له دغه زيمه
لــــــــه بـــــريـــــښي آب حيـــــات لـــه توره تمه
ستــــــــا د عشــــــــق لـــــه هـــره جوره تر ستمه
چـــــې يـــــــوســــف يــــي جــلوه كا له هره خمه
دا آواز كـــــــــانــــــــدي ربــــاب له زير او بمه

ډيـــــرمـــــې مــــــه اړوه په توراو سپين صنمه
چې چيچلي دې دعشـــــق بـــــي دمــــه مـار يم
چـــــې كـــــاتـــــه راته په څنګ كاږه كاږه كړې
ډيرو اوښــكو مې صورت له برمه پريووست
له ستـــــــمه دي كَـــــــرم هســــــې جــــلوه كړي
د نــــــا صــــح مهـــــــر، كــــرم دي صــدقه شي
ستا دې كجو زلفو هسې خــــــــلق حيران كړه
د حميد ســـــوزنــــــده شعر وســـــــوم وســـوم

چمتوكونكے

محمدعلي عمري