غزل
چي ستا معشوق او ستا جانان سي را په ياد هغه دم
هلته هم ته دين او ايمان سي را په يــــــــــاد هغه دم
چي دخوراك ګوله په لاس كړمه وخولـــــه ته نژدې
ماته يتيم څيري ګريوان سي راپه يــــــــــــــاد هغه دم
لوندپه خولو او وچي شونډي پښي تڼـــــــــــاكي غمجن
لمر ته ولاړ مجبور انسان سي راپه يــــــــــاد هغه دم
په هر ساعت ماته دقام دغــــــــــــــــــــــم ځپلو وروڼو
په اوښكو ډك لانده چشمان سي راپـــــــــــه ياد هغه دم
چي دكــــــــــــــــــردار روڼه هينداره ته يې وګورم زه
تللئ اعلي عظيم انسان سي راپــــــــــه يـــــــــاد هغه دم
دوخت په هلــــــــــكه چي كوم چا راتـــــــه ويلي ؤ څه
دهغه چا زرين فرمان سي راپــــــــــه يــــــــــاد هغه دم
زه پــــــــــه راحت كي دخپل ځان سره مشغول يمــــــه تل
خو پـــــــــــــه تنګسه كي پاك سبحان سي راپـه ياد هغه دم
چي فكر وكـــــــــــــړم دشپږم حس زمــــــــــــزمه ته اسير
خپل دا شليدلئ سست كاروان سي راپــــــــــــه ياد هغه دم
عبدالباري اسير
سهيلي پښتونخوا پښين
