۷۰

آيا دا ستا له واكه وتلې ده چي ته له دې شعري مسرته مسرور سې ٫ له سروره پورته پورته وغورځې ٫ له اختياره ووزې ٫ او هغه دمسرت په خوفناكه ګرداب كي ټوټې ټوټې او ريزې ريزې سي ٫ ټول شيان پر مخ ځي ٫ هغه نه دريږي ٫ تر شا بيرته نه ګوري او هيڅ قوت يې درولاي نه سي ٫ هغه پر مخ ځي ٫ دتيري او نا آرامي موسيقۍ سره ګامونه اخلي ٫ څونه فصلونه په نڅا راځي او تيريږي ٫ دمسرت په هغه هجوم كي چي هره لمحه خپريږي خپل ځان آزاد پيږدي او بيا بيرته فنا كيږي ٫ رنګيني سندري او خوشبويې دبې شميرو جړوبيو ٫ آبشارو ٫ په شكل په بهېدو پيل كوي ٫

۷۱

داچي زه خپل ځان ډېر ساتم ٫ او ستا پر جلوه پاشيو باندي رنګين سيورۍ غوړوم ٫ څلوروخواوو ته يې خپروم ٫ دا ټوله ستا پانګه ده ٫ ته په خپله په خپل وجود كي يو حجاب پيدا كوې او بيا خپل جلا سوي وجود ته په مختلفو آوازو نارې وهې ٫ همدغه رنګه له خپله ځانه جلا كيږي په ما كي جسم غوره كوې ٫ تېزه او تونده نغمه په ټولو آسمانو كي په مختلفو رنګو دژړا ٫ خندا ٫ اميد او وېري په شكل انګازه پيدا كوي ٫ څپې پورته كښته سي ٫ خوب راسي ٫ ولاړ سي ٫ په ماكي خود په خوده ستا شكست ومونده سي ٫ دا پرده چي تا ځړولې ده دوېښته په نري قلم دبې شمېره ورځو شپو صورتونو باندي انځور سوي دي ٫ ددې تر شا ستا مقام دي هغه مقام چي تعبير يې په پيچېده او حيرت راوړونكو رازونو سوي دي او هلته دسادګۍ دبې لطفو خطو هيڅ سرو كار نسته ٫ دازما اوستا ننداره پر آسمان خپره سوې ده ٫ زما او ستا وطن په ټوله هيواد كي رېږد پيدا كړي دي ٫ او ټول عمر زما اوستا دسترګو دپټولو په لوبه كي تېر او ختم سو ٫

۷۲

دي هغه ډېر پټ وجود دي ٫ چي دخپل ژور پټ مښود په اثر يې زما هستي راويښه كړه ٫ دي هغه دي چي دا سترګي يې مسحوري كړي دي او دمسرت په حالت كي زما دزړه دساز له تارو څخه دخوند اوغم مختلفي نغمي پيدا كوي٫ دي هغه دي چي ددې پانګي حال دسرو اوسپينو زرو له سريع الزوالو شنو اونيلګونو رنګو څخه جوړوي او ٫ بيايې ٫ په هر ګوټ كي دخپلو پښو نښي پرېښوې چي دهغو تر مچولو وروسته زه په خپله خپل ځان هېروم ٫ ورځ راځي ٫ عمرونه تېريږي اودي تل هغه دي چي په څو نومونو ٫ په څو بڼو او دمسرت او غم په څو راز كيفياتو زما زړه انځوروي ٫

۷۳

زما آزادي دزيار اوسعي په پرېښودلو كي نه ده ٫ زه دآزادۍ مسرت دزرو پا بنديو سره غېږ په غېږ وينم ٫ ته تل دخپلو رنګ په رنګ او راز په راز خوشبويو شرابو تازه څاڅكي زما دپاره راڅڅوې چي له هغه نه زما خاورين جام مالامال او تر دوو ژيو ډك سي ٫ زما دنيا خپلي په سوو ډېوې ستا له لمبې څخه روښانه كړې او بيا يې ستا دمعبد دقربانۍ په ځاي كي كښېښودلې ٫ يه ٫ زه هيڅكله دخپلو حواسو ورنه توم ٫ دليدو ٫ اورېدو او دمښود مسرتونه به ستا روښنايي ګالي او زغمي به يې ٫ هو ٫ زما ټول توهمات به اور واخلي ٫ دمسرت يوه لمبه به ترې جوړه سي او زما آرزوګاني به پخي سي او دميني مېوه به وكړي ٬

۷۴

ورځ ولاړه ٫ پر مځكه سيوري راكښته او خپور سو ٫ ددې وخت دي چي دخپل منګي دډكولو دپاره چينې ته ولاړه سم ٫ دماښام هوا داوبو په غمګين راګ مسته ده ٫ آه ٫ هغه ٫ ما دتيارې خواته بولي ٫ په دې چپه چپايي كوڅه كي هيڅ يو تېريدونكي نسته ٫ هوا په زوركي ده ٫ دسيند څپې په شدت راپورته كيږي ٫ زه خبره نه يم چي خپل كورته به بيرته ولاړه سم كه يه ؟ نه پوهېږم چي په لاره كي به څوك راسره مل سي ؟ دهغه ناپاياب مقام په يوې كوچنۍ بېړۍ كي كوم ناپېژندونكي سړي ناست دي او خپله شپېلۍ ږغوي ٫